borhan, نواي تار استاد جليل شهناز و علي نقي وزيري و نواي سه تار استاد جلال ذولفنون
با نغمه اي در دنيا قابل مقايسه نيست.

جلسه‌ی سخنراني ليلي افشار با موضوع نگاهي به تاريخ گيتار كلاسيك از دوره‌ی رنسانس تا عصر حاضر ، يكشنبه يكم مردادماه در تالار ناصري خانه‌ی هنرمندان ايران برگزار شد.







به گزارش سايت خبري خانه‌ی هنرمندان ايران ، در ابتداي جلسه ، افشار هدف از پرداختن به موضوع تاريخ گيتار كلاسيك را چنين عنوان كرد : « در كلاس‌‌هاي‌ام متوجه شدم كه در سراسر دنيا ‌اين گونه است كه سبك يك قطعه بايد بيشتر مورد توجه قرارگيرد.
بايد بدانيم كه قطعه را نسبت به سبك دوره‌ي خودش چگونه بزنيم. بنابراين تصميم گرفتم راجع به سبك‌هاي مختلف در دوره‌هاي مختلف سخنراني كنم. مثال‌هايي هم مي‌زنم كه بدانيم وقتي ‌اين قطعات را مي‌زنيم به چه چيزهايي بايد فكر كنيم و چه چيزهايي مهم هستند. »
وي سپس به تاريخ پيدايش گيتار پرداخت : « گيتار در ابتدا سازي بود به نام «ويو الا» كه شبيه گيتار كوچك بود و دوازده سيم داشت. هر سيم‌اش دو تا بود.‌اين مربوط به دوره‌ي رنسانس از 1500 تا 1600 ميلادي است.
اين ساز چند نوع بود كه من به سه نوع آن اشاره مي‌كنم. يكي با انگشت، يكي با مضراب و ديگري با آرشه نواخته مي‌شد. آن كه با آرشه نواخته مي‌شد مثل ويلن‌سل بود اما ‌اندكي متفاوت بود. آن چه براي ما مهم است گيتاري است كه با انگشت زده مي‌شود.
در آن زمان بيشتر موسيقي كليسايي رواج داشت اما موسيقي ويو الا سه نوع بود. يكي براي رقص بود، يكي براي تك نوازي و ديگري همراه با آواز بود.»
افشار در ادامه يكي از قطعه‌هاي جان داولند به نام Mysteries winters jump را نواخت و سپس قطعات رايج در دوره‌ي رنسانس را معرفي كرد.
وي افزود :«آن موقع نت معمولي كه الان مي‌خوانيم نبود. سه آهنگساز مهم در آن موقع تبلچر مي‌نوشتند.تبلچر هم شبيه آنچه الان مي‌بينيم نبود.من در دانشگاه ممفيس آموزش مي‌دهم كه ‌اين‌ها را چه طور تعبير كنند و بنويسند.
آن موقع نوشتن موسيقي خيلي محدود بود. هنوز هم به جايي نرسيده كه هر چه لازم است در نت باشد. براي همين نوازندگان مختلف گونه‌هاي مختلفي مي‌زنند. اولين كسي كه كتاب نت براي ويو الا چاپ كرد «لوييس ميلان» بود كه خودش آهنگساز، معلم و ويو الا زن بود. ‌اين كتاب كه رقص پاوان و فرم‌هاي فانتزي را در خود داشت سال 1536 ميلادي چاپ شد.
نفر دوم «لوييس دناروايز» بود كه شش كتاب چاپ كرد و از تكنيك پلي‌فني استفاده كرد. تكنيك پلي‌فني يعني دو صداي ملوديك يا بيشتر كه هر كدام تكي به راه خودشان مي‌روند. سومين نفر «الونزو مودلدا» بود كه سه كتاب نوشت و فانتزي شماره‌ی 10 آن خيلي معروف است. در دوره‌ي باروك كه از 1600 تا 1755 ادامه داشت فرم‌هاي رقص بيشتري به وجود آمدند. گيتار باروك و لوت جاي ويو الا را گرفتند.
نكته‌ي جالب ‌اين است كه نت‌هاي تزييني و دايناميك را در دوره‌ي باروك هيچ‌وقت نمي‌نوشتند.
اين به عهده‌ي خود نوازنده بود وخودش تصميم مي‌گرفت.»
ليلي افشار ، در ادامه به معرفي آهنگسازها و قطعات معروف‌شان در دوره‌هاي مختلف پرداخت

پيانو و سنتور

ملومه که گيتار.با اون صداي سهر آميزش گاهي با آدم حرف ميزنه . و ميشه حرفاشو فهميد.چون شمرده شمرده حرف ميزنه.و وقتي که نوازندش باشي گاهي ميتوني حرفايي رو که کسي نيست بهش بزني به سازت بزني.
البته از پيانو هم خوشم مياد.و بعد سازهاي ديگه..

مسلما گیتار. مخصوا از نوع برقیش     

فقط ني هفت بند

اول پـــــــــيانو ، بعد سنتور       

Piano

سنتور

دف

ني

تار